Pokuta w Piśmie Świętym nie jest jedynie chwilowym uczuciem żalu ani słowami wypowiadanymi ustami, lecz radykalną przemianą kierunku życia człowieka. Oznacza odwrócenie się od drogi zła, porzucenie dawnego sposobu życia oraz całkowite zwrócenie serca, umysłu i woli ku Panu. Pokuta jest przejściem z ciemności do światła oraz ze śmierci do życia.
W wierze chrześcijańskiej pokuta nie jest w swej istocie czynnością powtarzalną, lecz zdecydowaną, jednorazową decyzją, przez którą wewnętrzny kierunek życia człowieka zostaje całkowicie zmieniony. Jest to przemiana umysłu, woli i postępowania ku Panu, odrzucenie panowania grzechu oraz odmowa uznania zła za sposób życia. Mimo to człowiek pozostaje podatny na słabość i upadki, jednak Pan w swojej łasce przebacza winy popełnione bez zamiaru, planu czy świadomego buntu.
Pismo Święte jasno naucza, że wszyscy ludzie grzeszą i że każdy potrzebuje łaski i zbawienia naszego Pana Jezusa Chrystusa:
„Wszyscy bowiem zgrzeszyli i są pozbawieni chwały Bożej.”
(Rzymian 3:23)
Jednak wiara w Chrystusa nie akceptuje tych, którzy czynią zło zasadą lub stylem życia. Dlatego Pan powołuje nas do świętości — nie jako sprawy opcjonalnej, lecz jako Bożego powołania:
„Bądźcie świętymi, bo Ja jestem święty.”
(1 Piotra 1:16)
Człowiek nie może jednocześnie iść w dwóch przeciwnych kierunkach. Serce ma tylko jeden prawdziwy kierunek. Kto kieruje swoje życie ku złu, zbiera zniszczenie i śmierć; kto zaś kieruje je ku sprawiedliwości i dobru, otrzymuje zbawienie i życie. Jak naucza Pismo:
„Albowiem zapłatą za grzech jest śmierć, a darem Bożym jest życie wieczne w Chrystusie Jezusie, Panu naszym.”
(Rzymian 6:23)
Dlatego zwracamy nasze oblicza ku Chrystusowi i pokutujemy z naszego dawnego sposobu życia, rodząc się na nowo i stając się nowym stworzeniem w Nim:
„Tak więc, jeśli ktoś jest w Chrystusie, nowym jest stworzeniem; to, co stare, przeminęło — oto wszystko stało się nowe.”
(2 Koryntian 5:17)
Nasz Pan Jezus Chrystus wyraźnie ostrzegł przed niebezpieczeństwem braku pokuty, mówiąc:
Jeśli się nie nawrócicie, wszyscy podobnie zginiecie.”(Łukasza 13:3
W księdze Ezechiela Pan objawia swoje serce pełne miłosierdzia wobec ludzkości
Na moje życie — mówi Pan BÓG — nie pragnę śmierci grzesznika, lecz aby grzesznik odwrócił się od swojej drogi i żył.”(Ezechiela 18:23)
„Nawróćcie się i odwróćcie od wszystkich waszych przestępstw… Dlaczego macie umierać?”
(Ezechiela 18:30–31)
Widzimy tu wyraźnie, że zagłada ludzkości nie jest pragnieniem Pana, lecz wynikiem ludzkiej decyzji o odrzuceniu pokuty.
Gdy człowiek prawdziwie pokutuje, jego uczynki przemieniają się z martwych w żywe, a jego życie świadczy o szczerości przemiany serca, umysłu i woli. Od wewnątrz jednoczy się z Chrystusem, trwa w Nim i odzwierciedla Jego chwałę poprzez swoje postępowanie:
„My wszyscy zaś, z odsłoniętą twarzą, oglądając jakby w zwierciadle chwałę Pana, zostajemy przemienieni w ten sam obraz.”
(2 Koryntian 3:18)
Jednym z owoców prawdziwej pokuty jest pokój serca, stałość duszy i wewnętrzne odpocznienie, jak powiedział nasz Pan Jezus:
„Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy jesteście utrudzeni i obciążeni, a Ja was pokrzepię.”
(Mateusza 11:28)
Dlatego Pan wymaga, aby nasza pokuta była owocna, a nie jedynie słowna:
„Wydajcie więc owoc godny nawrócenia.”
(Mateusza 3:8)
Umiłowani, pokuta nie jest pojęciem teoretycznym, lecz praktycznym działaniem i codziennym posłuszeństwem woli Pana oraz Jego przykazaniom dotyczącym świętości i sprawiedliwości. W wyniku tej pokuty otrzymujemy przebaczenie i usprawiedliwienie — nie z własnej zasługi, lecz z łaski naszego Pana Jezusa Chrystusa:
„Usprawiedliwieni więc z wiary, mamy pokój z Bogiem przez Pana naszego Jezusa Chrystusa.”
(Rzymian 5:1)
Pokuta jest pierwszym krokiem na drodze do Chrystusa i prawdziwą miarą, przez którą człowiek bada samego siebie: czy zmienił się kierunek jego serca? Czy grzech stał się znienawidzony, a sprawiedliwość umiłowana? Czy rozpoczął życie dla Chrystusa?
„Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię.”
(Marka 1:15)
